4 replies to this topic

[mirek]

Werset z Zach 4:6 jest wspaniałym fragmentem biblijnym mówiącym o Duchu Świętym:

Za 4:6 Bg „Tedy odpowiadając rzekł do mnie, mówiąc: Toć jest słowo Pańskie do Zorobabela mówiące: Nie wojskiem ani siłą stanie się to, ale duchem moim, mówi Pan zastępów.”

Za 4:6 BT „W odpowiedzi przemówił do mnie: Oto słowo Pańskie do Zorobabela: Nie siła, nie moc, ale Duch mój [dokończy dzieła] - mówi Pan Zastępów.”

Za 4:6 Bw „Wtedy on odpowiedział, mówiąc do mnie: Takie jest słowo Pana do Zorobabela: Nie dzięki mocy ani dzięki sile, lecz dzięki mojemu Duchowi to się stanie - mówi Pan Zastępów.”

Za 4:6 Bp „Wtedy rzekł do mnie: "Oto słowo Jahwe do Zorobabela: Nie siłą zbrojną ani mocą, ale przez ducha mojego - mówi Jahwe Zastępów.”

Za 4:6 NS „Toteż on odezwał się i rzeki do mnie: "Oto słowo Jehowy do Zerubbabela, mówiące: ' "Nie wojskiem, nie mocą, lecz moim duchem" - powiedział Jehowa Zastępów.”

Za 4:6 LXX „και απεκριθη και ειπεν προς με λεγων ουτος ο λογος κυριου προς ζοροβαβελ λεγων ουκ εν δυναμει μεγαλη ουδε εν ισχυι αλλ η εν πνευματι μου λεγει κυριος παντοκρατωρ ”

Zaprzecza on wyraźnie nauce o mocy i sile Boga, bowiem odróżnia ją od siebie. Które jednak tłumaczenie jest najwierniejsze w stosunku do oryginału?

[mirek]

Ja pozwolę sobie wkleić to co kiedyś napisałem na pewnym forum:

Czy Ducha Świętego można nazywać mocą lub siłą?

W przenośni możemy nazywać Ducha Świętego naszą mocą lub siłą, gdyż istotnie jest dla nas źródłem siły i mocy. Psalmista zwrócił się do Boga: „Miłuję Cię, Jahwe, Mocy moja”, zaś o Chrystusie apostoł Paweł napisał, że „jest mocą Bożą i mądrością Bożą” ( Psalm 18:2, Biblia Tysiąclecia, dalej BT; 1 Koryntian 1:24, BW). Nazywanie Boga Ojca i Chrystusa mocą nie zmienia faktu, że uważamy ich za Osoby i to za Boskie Osoby. Podobnie możemy powiedzieć czasem o Duchu Świętym, że jest naszą mocą, również nie umniejszając Jego Boskości i Osobowości. Powszechnie mówi się o siłach zbrojnych, na które składa się przecież wiele osób ludzkich.

Błędem natomiast byłoby traktowanie Ducha Świętego jako bezosobowej energii lub mocy. Biblia wyraźnie odróżnia Ducha Świętego od mocy. Apostoł Paweł wspomina o tym, czego Chrystus dokonał przez niego wśród pogan „mocą znaków i cudów, mocą Ducha Świętego” (Rzymian 15:18, 19, BT; w tych i dalszych wersetach kursywa moja - N. Ch.). Gdyby Duch Święty był mocą, zachodziłoby tu zbędne powtórzenie mające sens „mocą mocy”. Nawet „mocą siły” nie brzmi najlepiej. Mądrzej jest przyjąć, że Duch Święty nie jest mocą, lecz ją posiada. To samo można powiedzieć o wersecie z Dziejów Apostolskich 1:8 (BT): „Ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi”. Zupełnie jasno powiedziano tu o Duchu Świętym i Jego mocy, która wyposażyć miała uczniów Chrystusa do dzieła ewangelizacji. Wobec tego Duch Święty nie jest mocą, lecz dysponuje mocą. W Dziejach Apostolskich 10:38 (BT) napisano o Jezusie, „którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą”. Przy założeniu, że Duch Boży jest mocą, tekst ten należałoby rozumieć, że Bóg namaścił Jezusa mocą i mocą, względnie siłą i mocą. Nie jest to przekonujące tłumaczenie. W innym wypadku, Paweł mówi, że ewangelia, którą głosił doszła do mieszkańców Tesaloniki „nie tylko w Słowie, lecz także w mocy i w Duchu Świętym, i z wielką siłą przekonania” (1 Tesaloniczan 1:5, BW). Ponownie dostrzegamy, że Duch Święty został wyraźnie odróżniony od mocy. W innym fragmencie Paweł osobno wymienia Ducha Świętego i moc Bożą (2 Koryntian 6:6, 7, BW).

Co więcej, chociaż nauka o Duchu Świętym nie była dostatecznie jasno przedstawiona w Starym Testamencie, to jednak znajdujemy tam teksty czyniące różnicę między Duchem Bożym, a mocą i siłą. Mimo, że w Biblii Warszawskiej, w wersecie z Księgi Micheasza 3:8 znajduje się słowo „duch” z małej litery, to i tak jest on godny uwagi. Czytamy tam: „Lecz ja jestem pełen siły, ducha Pana, prawa i mocy, aby oznajmiać Jakubowi jego przestępstwo, a Izraelowi jego grzech”. W tym wersecie osobno wymieniono Ducha Świętego, siłę i moc. Nie są zatem tym samym. Duch Boży nie jest ani siłą ani mocą. W Księdze Zachariasza 4:6 (BT) Bóg tak przemówił do proroka: „nie siła, nie moc, ale Duch mój - tak mówi Jahwe Zastępów”. Znowu, tylko jeszcze dobitniej zaprzeczono, jakoby Duch Święty był siłą lub mocą.

źródło: http://www.teologia....ykuly/art18.php

Na koniec zadaję do zastanowiena każdemu następujące pytanie:

Czasami stosuje się w mowie potocznej do wypędzania złych duchów powiedzenie: odejdź siło nieczysta! Czy z tego wynika, że zły duch, nazwany tutaj mocą, nie jest osobą?

[mirek]

Nasuwa się jednak pytanie: skoro wyrażenie PNEUMA nie oznacza mocy czy siły jakie są wobec tego wyrazy greckie oznaczające te pojęcia? Otóż jak wynika to z tekstu greckiego Zach 4:6 na oznaczenie siły czy mocy Biblia stosuje pojęcia DYNAMIS oraz ISCHYS. Inne wyrazy bliskoznaczne to jeszcze KRATOS oraz EXOUSIA. Poniżej podaję definicje wszystkich wspomnianych terminów za leksykonem Thayer:

ISCHYS - tężyzna, siła fizyczna; potęga, moc



KRATOS - potęga, siła, moc, władza



DYNAMIS - moc (cudotwórcza), potęga



EXOUSIA - możność, wolność wyboru; moc, władza


W sprawie słowa EXOUSIA zapraszam do wątku:

http://watchtower.or...?showtopic=1097

Na oznaczenie siły greka KOINE zna jeszcze słowo BIA oraz ENERGEIA:

BIA - siła, gwałt; użycie siły



ENERGEIA - działanie

[mirek]

Duch Święty nie jest ani mocą ani siłą Bożą, bo wówczas bezsensowne byłyby również następujące wersety, w których wyraźnie odróżniono moc i siłę od Ducha Świętego:

Za 4:6 Bw „Wtedy on odpowiedział, mówiąc do mnie: Takie jest słowo Pana do Zorobabela: Nie dzięki mocy ani dzięki sile, lecz dzięki mojemu Duchowi to się stanie - mówi Pan Zastępów.”

Lk 1:35 Bw „I odpowiadając anioł, rzekł jej: Duch Święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego zacieni cię. Dlatego też to, co się narodzi, będzie święte i będzie nazwane Synem Bożym.”

Dz 10:38 Bw „o Jezusie z Nazaretu, jak Bóg namaścił go Duchem Świętym i mocą, jak chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich opętanych przez diabła, bo Bóg był z nim.”

2Kor 6:6-7 Bw „w czystości, w poznaniu, w wielkoduszności, w uprzejmości, w Duchu Świętym, w miłości nieobłudnej,(7) w słowie prawdy, w mocy Bożej; przez oręż sprawiedliwości ku natarciu i obronie,”

1Tes 1:5 Bw „gdyż ewangelia zwiastowana wam przez nas, doszła was nie tylko w Słowie, lecz także w mocy i w Duchu Świętym, i z wielką siłą przekonania; wszak wiecie, jak wystąpiliśmy między wami przez wzgląd na was.”

Jest to raczej osoba dysponująca swoją mocą:

Mt 12:28 BT „Lecz jeśli Ja mocą Ducha Bożego wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło do was królestwo Boże.”

Lk 4:14 Bw „I powrócił Jezus w mocy Ducha do Galilei, a wieść o nim rozeszła się po całej okolicznej krainie.”

Dz 1:8 Bw „ale weźmiecie moc Ducha Świętego, kiedy zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi.”

Rz 15:13 Bw „A Bóg nadziei niechaj was napełni wszelką radością i pokojem w wierze, abyście obfitowali w nadzieję przez moc Ducha Świętego.”

Rz 15:19 Bw „przez moc znaków i cudów oraz przez moc Ducha Świętego, tak iż, począwszy od Jerozolimy i okolicznych krajów aż po Ilirię, rozkrzewiłem ewangelię Chrystusową.”

Ef 3:16 Bw „by sprawił według bogactwa chwały swojej, żebyście byli przez Ducha jego mocą utwierdzeni w wewnętrznym człowieku,”

Osoba szczególna, bo wieczna:

Hbr 9:14 Bw „o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha wiecznego ofiarował samego siebie bez skazy Bogu, oczyści sumienie nasze od martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu.”

Autor podkresla tu wiecznośc Ducha Świętego, a wieczny jest tylko Bóg. Gdyby Duch Święty nie był osobą, zbędne byłyby okreslenie "święty" i "wieczny". bo Bóg Ojciec posiadał moc zawsze i była ona święta.

[mirek]

Kiedyś napisałem takie słowa:

Czasami stosuje się w mowie potocznej do wypędzania złych duchów powiedzenie: odejdź siło nieczysta! Czy z tego wynika, że zły duch, nazwany tutaj mocą, nie jest osobą?

Mam jeszcze jedno podobne porównanie. Czasami pracownika nazywa się "siłą roboczą". Czy to znaczy, iż nie jest osobą?

Oto definicja z Wikipedii:

Siła robocza - w ekonomii oznacza część społeczeństwa w wieku produkcyjnym, która jest w stanie pracować. Zatem jest to suma aktywnych zawodowo i bezrobotnych. Siła robocza to zdolność człowieka do wykonywania pracy, na którą składają się zdolność fizyczna i psychiczna oraz kwalifikacje wynikające z posiadanego wykształcenia i doświadczenia. Siła robocza obejmuje ludzi pracujących i poszukujących pracy. Stanowi jeden z głównych czynników wytwórczych.

Pojęcie to wywodzi się literatury marksistowskiej, gdzie często stosowane jest zamiennie z pojęciem proletariatu. Jest ono pojmowane jako zasób jednostek ludzkich zdolnych do pracy.

Obecnie w literaturze socjologicznej i ekonomicznej zastępowane jest pojęciem kapitał ludzki, które uwzględnia nie tylko liczbę pracowników, ale także ich motywacje, przedsiębiorczość, kwalifikacje. Często jednakże w stosunku do pracowników wykonujących prace proste, najczęściej w przemyśle, atrakcyjnych ze względu na niskie koszty utrzymania dla korporacji, stosuje się pojęcie taniej siły roboczej.

źródło: http://pl.wikipedia....i/Siła_robocza