15 replies to this topic

[mirek]

(aktualizacja: 28.02.07)

Ap 7:15 NS „Właśnie dlatego są przed tronem Boga i dniem i nocą pełnią dla niego świętą służbę w jego świątyni; a Zasiadający na tronie rozpostrze nad nimi swój namiot.”

Ap 7:15 WH „δια τουτο εισιν ενωπιον του θρονου του θεου και λατρευουσιν αυτω ημερας και νυκτος εν τω ναω αυτου και ο καθημενος επι του θρονου σκηνωσει επ αυτους”

Werset ten powiązany jest z wielką rzeszą, która pełni służbę w świątyni. Oddanie greckiego słowa NAOS jako świątynia nie jest złe, ale określenie sanktuarium światyni jest bardziej precyzyjniejsze. To dokładniejsze znaczenie słowa NAOS jest bardzo dobrze znane autorom Przekładu Nowego Świata.

Zgodnie z nauką Strażnicy sanktuarium świątyni, które wyobraża obecnośc Boga, może być przekroczone tylko przez Świętych. Dlatego też członkowie ogromnej rzeszy mogliby wejść do sanktuarium świątyni tylko pod warunkiem, iż sami byliby świętymi. Przeczy to jednak wykładni Strażnicy, która twierdzi, że wielka rzesza nie znajduje się w niebie.

Ale o to co się okazuje? Okazuje się, iż w Obj 7:15 w stosunku do wielkiej rzeszy również zastosowano grecki wyraz NAOS. Jednak wykładnia Strażnicy nie wpuszcza ich do nieba. Dlatego więc Strażnica nie oddaje tego wyrazu jako "sanktuarium światyni".

Przypatrzmy się bliżej, gdzie występuje greckie słowo NAOS:

Ap 11:1-2 NS „I dano mi trzcinę podobną do pręta, gdy powiedział: "Wstań i zmierz sanktuarium świątyni Boga i ołtarz, i tych, którzy tam oddają cześć.(2) Ale co do dziedzińca, który jest na zewnątrz sanktuarium świątyni, wyrzuć go precz i nie mierz, bo został dany narodom, a one będą deptać święte miasto przez Czterdzieści dwa miesiące.”

Ap 11:19 NS „I zostało otwarte sanktuarium świątyni Boga, które jest w niebie, i widać było Arkę jego przymierza w jego sanktuarium świątyni. I nastąpiły błyskawice i głosy, i gromy, i trzęsienie ziemi, i wielki grad.”

Ap 14:15-17 NS „A z sanktuarium świątyni wyłonił się inny anioł, wołając donośnym głosem do zasiadającego na obłoku: "Zapuść swój sierp i żnij, ponieważ nadeszła godzina żęcia, bo żniwo ziemi całkowicie dojrzało".(16) I zasiadający na obłoku rzucił swój sierp na ciemię, i ziemia została zżęta.(17) I jeszcze inny anioł wyłonił się z sanktuarium świątyni, które jest w niebie, i on też miał ostry sierp.”

Ap 15:5-8 NS „I potem ujrzałem, a w niebie otwarto sanktuarium namiotu świadectwa(6) i z sanktuarium wyłoniło się siedmiu aniołów z siedmioma plagami, odzianych w czystą, jasną tkaninę lnianą i opasanych wokół piersi złotymi pasami.(7) I jedno z czterech żywych stworzeń dało siedmiu aniołom siedem złotych czasz pełnych gniewu Boga, który żyje na wieki wieków.(8) A od chwały Boga i od jego mocy napełniło się sanktuarium dymem, i nikt nie mógł wejść do sanktuarium, aż się skończyło siedem plag siedmiu aniołów.”

Ap 16:1 NS „I usłyszałem donośny głos z sanktuarium, mówiący do siedmiu aniołów: "Idźcie i wylejcie na ziemię siedem czasz gniewu Bożego".”

Ap 16:17 NS „A siódmy wylał swą czaszę na powietrze. Wtedy z sanktuarium dobył się od tronu donośny głos, mówiący: "Stało się!"”

We wszystkich tych przypadkach Strażnica oddaje grecki wyraz NAOS jako "sanktuarium świątyni", natomiast w Obj 7:15 jako "świątynia". A przecież nie ma tam greckiego słowa HIERON, tylko NAOS. Przypadek?

Ap 11:1-2 WH „και εδοθη μοι καλαμος ομοιος ραβδω λεγων εγειρε και μετρησον τον ναον του θεου και το θυσιαστηριον και τους προσκυνουντας εν αυτω(2) και την αυλην την εξωθεν του ναου εκβαλε εξωθεν και μη αυτην μετρησης οτι εδοθη τοις εθνεσιν και την πολιν την αγιαν πατησουσιν μηνας τεσσερακοντα [και] δυο”

Ap 11:19 WH „και ηνοιγη ο ναος του θεου ο εν τω ουρανω και ωφθη η κιβωτος της διαθηκης αυτου εν τω ναω αυτου και εγενοντο αστραπαι και φωναι και βρονται και σεισμος και χαλαζα μεγαλη”

Ap 14:15-17 WH „και αλλος αγγελος εξηλθεν εκ του ναου κραζων εν φωνη μεγαλη τω καθημενω επι της νεφελης πεμψον το δρεπανον σου και θερισον οτι ηλθεν η ωρα θερισαι οτι εξηρανθη ο θερισμος της γης(16) και εβαλεν ο καθημενος επι της νεφελης το δρεπανον αυτου επι την γην και εθερισθη η γη(17) και αλλος αγγελος εξηλθεν εκ του ναου του εν τω ουρανω εχων και αυτος δρεπανον οξυ”

Ap 15:5-8 WH „και μετα ταυτα ειδον και ηνοιγη ο ναος της σκηνης του μαρτυριου εν τω ουρανω(6) και εξηλθον οι επτα αγγελοι [οι] εχοντες τας επτα πληγας εκ του ναου ενδεδυμενοι λιθον καθαρον λαμπρον και περιεζωσμενοι περι τα στηθη ζωνας χρυσας(7) και εν εκ των τεσσαρων ζωων εδωκεν τοις επτα αγγελοις επτα φιαλας χρυσας γεμουσας του θυμου του θεου του ζωντος εις τους αιωνας των αιωνων(8) και εγεμισθη ο ναος καπνου εκ της δοξης του θεου και εκ της δυναμεως αυτου και ουδεις εδυνατο εισελθειν εις τον ναον αχρι τελεσθωσιν αι επτα πληγαι των επτα αγγελων”

Ap 16:1 WH „και ηκουσα μεγαλης φωνης εκ του ναου λεγουσης τοις επτα αγγελοις υπαγετε και εκχεετε τας επτα φιαλας του θυμου του θεου εις την γην”

Ap 16:17 WH „και ο εβδομος εξεχεεν την φιαλην αυτου επι τον αερα και εξηλθεν φωνη μεγαλη εκ του ναου απο του θρονου λεγουσα γεγονεν”

[Liberal]

Ten temat omawiałem już kilka lat temu na Brooklynie, ale fajnie że ktoś dochodzi do podobnych wniosków niezależnie [tak sądzę].
Art jest tutaj:
http://warsaw.com.pl.../wielkarze2.htm

Pzdr.

[mirek]

zapraszam wszystkich do dyskusji nad ciekawym tematem: gdzie znajduje się wielka rzesza, który omawiany jest w poniższych wątkach:

http://watchtower.or...?showtopic=1126

http://watchtower.or...?showtopic=1127

http://www.biblia2.f...topic.php?t=469

Mam nadzieję, że będą toczyć się ciekawe dyskusje I podaję również aktualny adres do artykułu Liberala w tym temacie:

http://brooklyn.org.pl/wielkarze2.htm

gdyż podany przez niego w poście powyżej z powodu zmiany adresu strony już jest nieaktualny i nie funkcjonuje!

[mirek]

kiedyś Strażnica wyjaśniała różnicę między HIERON i NAOS, np. w Strażnicy z 15 sierpnia 1980 roku na stronie 15 czytamy takie słowa (wydanie polskie - Strażnica nr 5 z 1981 roku strona 3):



Dla tych co nie znają angielskiego podaję tłumaczenie:

Greckie słowo NAOS odnosi się często do wnętrza przybytku przedstawiającego samo niebo, ALE określa także:
* cały kompleks zabudowań świątynnych (NAOS), których odbudowanie trwało 46 lat
* całą świątynię (NAOS) zburzoną z wyroku Bożego
* określa dziedziniec poza świątynią (NAOS), skąd Jezus przepędził wymieniających pieniądze
* zewnętrzny dziedziniec świątyni (NAOS), gdzie Judasz porzucił 30 srebrników
* STĄD wynika logiczny wniosek, że wielka rzesza służy Bogu na ziemskim dziedzińcu duchowej świątyni

To tyle Straznica (zauważmy, że artykuł w Strażnicy przemilcza biblijne wersety, jakie można byłoby zacytować na poparcie powyższych wniosków) Jednak jak się można łatwo przekonać na podstawie greckiego tekstu z The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures nie ma żadnego „ale” – tam słowo NAOS ZAWSZE jest tłumaczone na „sanktuarium”, a dosłowniej na „boskie miejsce zamieszkania”! Poza tym NAOS absolutnie nie ma w Biblii związku z „całym obiektem świątyni”. Natchnione Pismo używa w takim wypadku innego zwrotu – HIERON. Zawsze.

Ale może omówię pokrótce wszystkie punkty:

1) cały kompleks zabudowań świątynnych (NAOS), których odbudowanie trwało 46 lat

Wcale nie jest to taki bezsporny dowód, że termin NAOS został tu użyty do opisania całego obszaru świątynnego. Jezus używa tu słowa NAOS oznaczającego główną część kompleksu świątynnego, gdzie znajdowało się Miejsce Najświętsze:

J 2:19-21 Bw „Jezus, odpowiadając, rzekł im: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni ją odbuduję.(20) Na to rzekli Żydzi: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty w trzy dni chcesz ją odbudować?(21) Ale On mówił o świątyni ciała swego.”

J 2:19-21 WH „απεκριθη ιησους και ειπεν αυτοις λυσατε τον ναον τουτον και [εν] τρισιν ημεραις εγερω αυτον(20) ειπαν ουν οι ιουδαιοι τεσσερακοντα και εξ ετεσιν οικοδομηθη ο ναος ουτος και συ εν τρισιν ημεραις εγερεις αυτον(21) εκεινος δε ελεγεν περι του ναου του σωματος αυτου”

Jezusowi chodziło tutaj bowiem o świątynię jego ciała, a ta przecież była miejscem najświętszym. A tak na marginesie, to Jezus wyraźnie tutaj daje do zrozumienia, iż jest Bogiem, bowiem mówi o sobie jako o boskim miejscu zamieszkania.


2) całą świątynię (NAOS) zburzoną z wyroku Bożego

Jest to kłamstwo Strażnicy, bowiem w tekście greckim występuje słowo HIERON, a nie NAOS (Mt 24:1-2; Mk 13:1-3; Łk 21:5-6):

Mk 13:1-3 Bw „I gdy On wychodził ze świątyni, rzekł mu jeden z uczniów jego: Nauczycielu, patrz, co za kamienie i co za budowle.(2) A Jezus mu odrzekł: Czy widzisz te wielkie budowle? Nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie został rozwalony.(3) A gdy siedział na Górze Oliwnej, naprzeciw świątyni, zapytali go na osobności Piotr i Jakub, i Jan, i Andrzej:”

Mk 13:1-3 WH „και εκπορευομενου αυτου εκ του ιερου λεγει αυτω εις των μαθητων αυτου διδασκαλε ιδε ποταποι λιθοι και ποταπαι οικοδομαι(2) και ο ιησους ειπεν αυτω βλεπεις ταυτας τας μεγαλας οικοδομας ου μη αφεθη ωδε λιθος επι λιθον ος ου μη καταλυθη(3) και καθημενου αυτου εις το ορος των ελαιων κατεναντι του ιερου επηρωτα αυτον κατ ιδιαν πετρος και ιακωβος και ιωαννης και ανδρεας”


3) określa dziedziniec poza świątynią (NAOS), skąd Jezus przepędził wymieniających pieniądze

Jest to kolejne kłamstwo Strażnicy, bowiem we wszystkich wersetach opisujących to wydarzenie wyraźnie występuje słowo HIERON, a nie NAOS (Mt 21:12; Mk 11:15; Łk 19:45 i J 2:14-15)

Mt 21:12 Bw „I wszedł Jezus do świątyni, i wyrzucił wszystkich, którzy sprzedawali i kupowali w świątyni, a stoły wekslarzy i stragany handlarzy gołębiami powywracał.”

Mt 21:12 WH „και εισηλθεν ιησους εις το ιερον και εξεβαλεν παντας τους πωλουντας και αγοραζοντας εν τω ιερω και τας τραπεζας των κολλυβιστων κατεστρεψεν και τας καθεδρας των πωλουντων τας περιστερας”


4) zewnętrzny dziedziniec świątyni (NAOS), gdzie Judasz porzucił 30 srebrników

Jest to niezgodna z prawdą nadinterpretacja, ponieważ Łazarz cisnął srebrniki ku przybytkowi, a według częsci rękopisów (EN TO NAO) nawet w samym głównym gmachu świątyni, a więc wewnątrz a nie na zewnątrz. (Mt 27:5)

Mt 27:5 BT „Rzuciwszy srebrniki ku przybytkowi, oddalił się, potem poszedł i powiesił się.”

Mt 27:5 WH „και ριψας τα αργυρια εις τον ναον ανεχωρησεν και απελθων απηγξατο”

Tak więc artykuł w Straznicy okazał się kolejną pomyłką Ciała Kierowniczego. Dlaczego zatem Towarzystwo okłamuje swoich współbraci co do prawdziwego miejsca przebywania wielkiej rzeszy w niebie? Dlaczego podaje niezgodne z prawdą informacje?

[mirek]

Okazuje się, że inni również dostrzegli nieścisłości w tłumaczeniu tego wersetu w PNŚ. Oto list Pawła i Ingi do zboru w Sandomierzu:

http://brooklyn.org...._sandomierz.pdf

Ja pozwoliłem sobie zacytować idealnie pasujący do tego wątku fragment ich listu (ze stron 9-11):

(...) - tutaj można najpierw zapoznać się z wcześniejszą częścią: http://watchtower.or...s...ost&p=74558

Zechciejmy zająć się teraz kluczowym zagadnieniem, które, jak uważamy, w aspekcie wizji niebiańskiej świątyni ostatecznie pomoże nam rozstrzygnąć kwestię – gdzie znajduje się „wielka rzesza” – w niebie czy na ziemi? Niech wstępem do naszych rozważań w tej materii, będzie przypomnienie, najprostszymi słowami, podstawowych wiadomości o świątyni Jerozolimskiej.

Na dwa główne elementy świątyni składały się wydzielone sanktuarium i zewnętrzny ogólnodostępny dziedziniec (w czasach Jezusa zwany Dziedzińcem Pogan). Wygrodzone sanktuarium tworzyły m.in.: wewnętrzny dziedziniec i budynek obejmujący miejsca święte oraz najświętsze. W odniesieniu do całej świątyni lub jej zewnętrznego dziedzińca Biblia używa greckiego słowa ιερον (czytaj: hieron), w odniesieniu do oddzielonego sanktuarium tylko greckiego słowa ναος (czytaj: naos). Nigdzie w Biblii nie znajdujemy przypadku zamiennego użycia tych dwóch pojęć.

Zwróćmy uwagę, jak w kwestii znaczenia słów hieron i naos wypowiada się Strażnica. W numerze z 15 sierpnia 1960 r. na s. 493 znajdujemy następującą definicję: „(...). W oryginalnym języku bardzo wyraźnie ukazano, że pisarze biblijni rozróżniali dwa używane wtedy słowa ‘hieron’ i ‘naos’. ‘Hieron’ odnosi się do całego placu świątynnego, podczas gdy ‘naos’ miał zastosowanie do samej struktury świątyni, będącej następczynią przybytku z pustyni. Dlatego Jan powiedział, że Jezus natknął się na cały ten handel w ‘hieron’.”

W Strażnicy nr 5 z 1981 r., na str. 3 określenia te przedefiniowano, czytamy tam: „Greckie słowo ‘naos’ odnosi się często do wnętrza przybytku, przedstawiającego samo niebo, ale określa także cały kompleks zabudowań świątynnych (naos); całą świątynię (naos) zburzoną z wyroku Bożego; zewnętrzny dziedziniec (naos), gdzie Judasz porzucił 30 srebrników”. W książce „Wspaniały finał Objawienia bliski” na str. 124, w akapicie 14 podobnie zaznaczono, że naos „często odnosi się w szerszym znaczeniu do całej budowli wzniesionej w celu oddawania czci Jehowie”.

Czy w ciągu 21 lat, jakie upłynęły pomiędzy wydaniami cytowanych Strażnic i 28 lat od opublikowania cytowanej książki znaczenie greckiego słowa oryginału Biblii zmieniło swoje znaczenie? Dlaczego Strażnica zmieniła definicje greckich słów?

W Strażnicy z 1 maja 2002 r. na s. 30-31 w „Pytaniach czytelników” delikatnie powrócono do definicji przedstawionej w 1960 r.: „(...), greckie słowo ‘hieron’, tłumaczone na „świątynię” i używane w odniesieniu do Dziedzińca Pogan, „odnosi się bardziej do całego kompleksu niż do samego budynku świątyni” (...). Natomiast w opisie wielkiej rzeszy z wizji Jana „świątynia” jest tłumaczeniem precyzyjnego określenia ‘naos’. W kontekście świątyni jerozolimskiej na ogół odnosi się ono do Miejsca Najświętszego, do samego budynku świątyni lub do całego obiektu. Czasami tłumaczy się je na sanktuarium.(...).”

Prawie dobrze, ale nie do końca. To wyjaśnienie rodzi kolejne pytania: czy słowo naos odnosi się na ogół czy zawsze do wymienionych części świątyni? Czy odniesienie słowa naos do całego obiektu nie przeczy pierwszemu zdaniu, że to hieron oznacza cały kompleks świątyni? W każdym bądź razie przyznano tu, że: „w opisie wielkiej rzeszy z wizji Jana „świątynia” jest tłumaczeniem precyzyjnego określenia ‘naos’”. Biblijne dowody, że naos nie odnosi się do całego kompleksu świątynnego omówiliśmy w dalszej kolejności. W podsumowaniu - dla unaocznienia - co byśmy powiedzieli o autorach słownika, dajmy na to j. niemieckiego, którzy w pierwszej jego edycji wyrażenie „guten Tag” tłumaczyliby jako „dzień dobry”, w drugiej jako „do widzenia”, a w trzeciej edycji przedstawili definicję słowa „guten Tag” jako generalnie znaczącego „dzień dobry”, ale czasem także znaczącego „do widzenia”?

W wersecie 7:15 powiedziano o „wielkiej rzeszy”, że pełni świętą służbę w „świątyni”, a w wersecie 14:17 czytamy: „I jeszcze inny anioł wyłonił się z sanktuarium świątyni, które jest w niebie (...)”. W Międzywierszowym Przekładzie Królestwa Pism Greckich znajdujemy w oryginale, w obu przypadkach, greckie słowo naos. Dosłownie jest tłumaczone tam, zawsze jako: „divine habitation”, czyli „boskie mieszkanie” lub „boskie miejsce zamieszkania”. Skoro, w dosłownym tłumaczeniu, zawsze konsekwentnie w stosunku do naos stosuje się „boskie mieszkanie”, to nie ma żadnego powodu, aby w Przekładzie Nowego Świata w jednym miejscu słowo to oddawać jako świątynia, a w drugim jako sanktuarium świątyni, jest to po prostu mylące i nie oddaje uczciwie myśli oryginału, tak jakby w wersecie 7:15 miałoby chodzić o inną świątynię lub jakieś podrzędne w niej miejsce. Czyż wniosek z zestawienia tych dwóch wersetów nie nasuwa się sam - „wielka rzesza” pełni służbę w niebiańskim sanktuarium przed samym Jehową, czyli w niebie!

Wróćmy jeszcze do książki „Wspaniały finał Objawienia bliski”, na s. 124 przyznano, że „wielka rzesza” służy Bogu w jego świątyni, ale jak zaraz zaznaczono, że nie chodzi tu o wewnętrzne sanktuarium, ale o ziemski dziedziniec świątyni. Stwierdzono, że greckie słowo naos, często ma szersze znaczenie. Jako dowód tego twierdzenia wskazano następujące wersety, gdzie w oryginale występuje to słowo: Mat. 26:61, 27:5,39,40, Marka 15:29, Jana 2:19-21.

W związku z powyższym rodzi się pytanie: czy przedstawione wersety stanowią dowód, że słowo naos (posiadające wąskie znaczenie i oznaczające sanktuarium lub „boskie miejsce zamieszkania”) ma mimo wszystko jeszcze jedno - szersze znaczenie i odnosi się również do zewnętrznego dziedzińca świątyni? Przytoczone wcześniej cytaty z samej Strażnicy wykluczają takie założenie. Ponadto, skoro w Objawieniu naos jest zawsze wiernie tłumaczony na „boskie mieszkanie”, to dlaczego naos w Ewangeliach miałby się odnosić do czegoś innego niż sanktuarium, które przecież symbolizowało Boże mieszkanie? Ewangelia Mateusza 27:5 mówi o Judaszu, który po zdradzeniu Jezusa, dręczony poczuciem winy wrzucił 30 srebrników do świątyni. Gdzie Judasz rzucił te pieniądze? Na ogólnodostępny dziedziniec czy do sanktuarium - jak mówi wiersz 27:6 - do „świętego skarbca”, skąd kapłani zaraz je usunęli? Gdzie znajdował się skarbiec? Na otwartym publicznym dziedzińcu czy też przeciwnie, wewnątrz trudnodostępnego sanktuarium? Poza tym, przecież za pozwoleniem kapłanów kwitł na dziedzińcu handel i obecność pieniędzy w takim miejscu nikogo nie dziwiła. Pozostałe wersety z Ewangelii Mateusza, Marka i Jana mówią o zapowiedzi Jezusa, że po jej zburzeniu, w 3 dni ją odbuduje. Użycie w takim kontekście przez Jezusa słowa naos każe nam je kojarzyć z jego podstawowym znaczeniem, z sanktuarium – miejscem świętym i najświętszym, ponieważ w tej zapowiedzi mówił o zmartwychwstaniu ‘świątyni swego ciała’, Pamiętajmy również, że Jezus mówiąc o świątyni w szerszym znaczeniu zawsze używał słowa hieron, np. Mt 24:1,2, Mk 13:1-3, Łk. 21:5,6 oraz Mt 21:12, Mk 11:15, Łk 19:45 oraz Jn 2:14,15 poprzedzające wypowiedź z 2:19-21 tej księgi.

Jeśli „wielka rzesza”, jak wspomniano na cytowanej s. 124 książki „Wspaniały finał Objawienia bliski” pełni swoją służbę na ziemskim dziedzińcu świątyni, to jak w tym świetle rozumieć słowa z Obj 11:2, „Ale co do dziedzińca, który jest na zewnątrz sanktuarium świątyni (naos w oryginale), wyrzuć go precz i nie mierz, bo został dany narodom, (...).” Czy „wielka rzesza” znajduje się na tym dziedzińcu razem z poganami? Strażnica z 1 lutego 1998 r. zauważyła tę niekonsekwencję i wprowadziła poprawkę w artykule „Drugie owce a Nowe przymierze”. Na s. 21 znajdujemy ramkę, a w niej czytamy: „Wielka rzesza (...) oddaje cześć Bogu na ziemskim dziedzińcu wielkiej duchowej świątyni Jehowy (...). Nie ma podstaw sądzić, że znajduje się na odrębnym Dziedzińcu Pogan.(...). W świątyni Salomona istniał dziedziniec zewnętrzny, (...). Stanowi to proroczy pierwowzór ziemskiego dziedzińca świątyni duchowej, gdzie zgodnie z wizją Jana świętą służbę pełni wielka rzesza.” Zgodnie z powyższym „wielka rzesza” nie pełni już swojej służby na ziemskim odpowiedniku Dziedzińca Pogan, ale na odpowiedniku zewnętrznego dziedzińca świątyni Salomona. Problem jednak w tym, że ten dziedziniec był na zewnątrz naos, czyli na zewnątrz sanktuarium, a nie wewnątrz, gdzie Jan ujrzał „wielką rzeszę” (Obj. 7:15).

Podsumujmy, jak zauważyliśmy, położenie „wielkiej rzeszy” można zlokalizować za pomocą trzech „kluczy” występujących w Objawieniu. Pierwszy mówi o niej wprost: „wielka rzesza w niebie” (19:1). Drugi dotyczy sformułowania „przed tronem” (7:9). Objawienie stosuje to określenie konsekwentnie tylko do podmiotów znajdujących się niebie. Trzeci klucz – sanktuarium (gr. naos), gdzie „wielka rzesza” pełni służbę ostatecznie wskazuje, że znajduje się ona w niebie. Jak by na to nie patrzeć i z której strony by nie podchodzić, w końcu zawsze dojdziemy do prawdy mówiącej, iż „wielka rzesza” znajduje się niebie. Ponownie odwołując się do zasady Berejczyków ‘czy tak się rzeczy mają’ stwierdzamy, że w odniesieniu do wpajanej nam przez lata nauki o „wielkiej rzeszy” jakoby znajdowała się na ziemi - tak się rzeczy nie mają!

Użytkownik mirek edytował ten post 2007-08-19, godz. 01:08

[Epoka]

Obj 7:15
http://brooklyn.org.pl/wielkarze2.htm
Straznica od kilkudziesieciu lat bardzo sie stara by pokazac rekrutowanym do zycia na ziemi w Pismie Sw slowa, ktore sie do nich odnosza, a wy tu mowicie, ze jak o "wielkiej rzeszy" mowa to tez chodzi o niebo??(ironiczny post)

Użytkownik Epoka edytował ten post 2007-10-19, godz. 22:25

[mirek]

Bardzo ciekawa myśl dotycząca tego wątku zawarta jest w książce "Greek Grammar Beyond the Basics." słynnego naukowca Daniela B. Wallace.

The NT normally makes a distinction between the HIERON and the NAOS: The HIERON refers to the temple precints (including the courts) while the NAOS refers to the holy place or sanctuary proper. (strona 560).

Na koniec warto dodać (co również podaje wymieniona książka), iż apostoł Jan użył w swojej ewangelii słowa HIERON ogółem 10 razy. Są to następujące miejsca: J 2:14-15; 5:14; 7:14, 28; 8:20, 59; 10:23; 11:56; 18:20. Natomiast słowo NAOS występuje jedynie 3 razy w J 2:19-21. Jest to bardzo ciekawe miejsce pozwalające nam obliczyć działalność Jezusa:

J 2:19-21 Bw „Jezus, odpowiadając, rzekł im: Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni ją odbuduję.(20) Na to rzekli Żydzi: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty w trzy dni chcesz ją odbudować?(21) Ale On mówił o świątyni ciała swego.”

J 2:19-21 NS „Odpowiadając, Jezus rzekł do nich: Zburzcie tę świątynię, a ja w trzy dni ją wzniosę".(20) Żydzi więc powiedzieli: "Tę świątynię budowano czterdzieści sześć lat, a ty ją wzniesiesz w trzy dni?"(21) Ale on mówił o świątyni swego ciała.”

J 2:19-21 WH „απεκριθη ιησους και ειπεν αυτοις λυσατε τον ναον τουτον και [εν] τρισιν ημεραις εγερω αυτον(20) ειπαν ουν οι ιουδαιοι τεσσερακοντα και εξ ετεσιν οικοδομηθη ο ναος ουτος και συ εν τρισιν ημεραις εγερεις αυτον(21) εκεινος δε ελεγεν περι του ναου του σωματος αυτου”

Jeśli wziąść więc pod uwagę słowa Jezusa odnoszące się do sanktuarium (zauważmy, że Straznica nie jest konsekwentna i nie oddaje tym sformułowaniem tego miejsca występowania słowa NAOS, jak czyni to na przykład w księdze Objawienia), to wynikałoby z tego, że słowa Jezusa musiały paść około roku 26 n.e. Wynika to z tego, że przebudowa sanktuarium świątyni prowadzona przez Heroda Wielkiego zaczęła się około roku 20 pne (patrz chronologia starożytna). Uwzględniając 46 lat wspomniane przez faryzeuszy otrzymujemy rok 26-27 ne. Nie wiadomo jednak jaki istotny etap prac zakończył się w tym roku, bowiem definitywne zakończenie odbudowy całości świątyni zostało dopiero zakończone w roku 63 ne.

Dlaczego jest to takie ważne? Ano dlatego, że powyższy fakt przeczy chronologii Strażnicy, według chronologii której Jezus rozpoczął działalność w roku 29 ne. natomiast został ukrzyżowany w roku 33 ne. Z powyżej wyliczonej chronologii wynikałoby jednak, że jest to samo w sobie niemożliwe, ponieważ słowa Jezusa padają już dwa lata wcześniej, bowiem w roku 27 ne. Biorąc pod uwagę, że jest to początek jego działalności data jego ukrzyżowania przypadałaby na rok 30 ne. Jest to trzy lata wcześniej, jak życzy sobie tego Strażnica.

Powyżej przytoczony werset z innej strony omawiany jest też w innym wątku:

http://watchtower.or...?showtopic=1097

[mirek]

Poprzednio wskazywałem na to, iż słowo HIERON odnosi się w Biblii do całego kompleksu świątynnnego natomiast słowo NAOS do sankturaium świątyni. Potwierdza ro również leksykon Thayer, z którego niniejszym prezentuję skan:

.

[Mario]

Mirku,
ten wątek jest bardzo ciekawy.
Czy wiesz może jak Obj 7:15 komentowano w czasach kiesy wielka rzesza miała być w niebie? Czy też pisano wtedy o dziedzińcach?
Pozdrawiam

[KBM]

(aktualizacja: 28.02.07)
Ap 7:15 NS „Właśnie dlatego są przed tronem Boga i dniem i nocą pełnią dla niego świętą służbę w jego świątyni; a Zasiadający na tronie rozpostrze nad nimi swój namiot.”

Najpierw trzeba wyjaśnić pewną kwestię. - Namiastką Świątyni podczas wędrówki Izraela był Namiot Spotkania lub inaczej Namiot Świadectwa. Otoczony był ogrodzeniem. Do samego Namiotu miał wstęp tylko Aaron. Była w nim przechowywana Arka Przymierza. Wzorzec ten został powielony przy budowie Świątyni, gdzie w skład Świątyni wchodzi wiele różnych obiektów, ale jej szczególnym miejscem do którego tylko dwa razy w roku wchodzi najwyższy kapłan - jest Miejsce Najświętsze. Jest to Przybytek Boga.

Określenie "sanktuarium" - nie oddaje właściwie Miejsca Najświętszego, gdyż sanktuaria znajdowały się również w miastach ucieczki czy też w Szilo, Mispa i Betel. Jedyne podobieństwo można znaleźć w określeniu "miejsce azylu" inaczej mówiąc miejsce szczególnego działania Łaski Bożej.

Chrystus w 3 dni a dokładnie w 3 dni i w 3 noce "wzniósł" Nową Świątynię. Jest to Świątynia Jego Ciała.
Z chwilą Śmierci wywyższony na krzyżu i obarczony nas wszystkich - usunął odwieczną przeszkodę odgradzającą człowieka od Boga, a więc od Miejsca Najświętszego. Znakiem tego było właśnie rozerwanie się zasłony w Świątyni. Jednocześnie Chrystus stał się Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi uczyniwszy człowiekowi dostęp do Boga przez Zasłonę Swego Ciała.
Miejsce Najświętsze to obecność Samego Boga. W momencie Swego Wniebowstąpienia, Chrystus wszedł do Miejsca Najświętszego. Zesłanie Ducha Świętego w Dniu Pięćdziesiątnicy - zapewniło Kościołowi Bożemu stałe przebywanie w obecności Bożej.

W Obj.rozdz.7 - najpierw ukazano ap.Janowi wybranie spośród cielesnego Izraela 144000 tych, którzy przyjęli Ewangelię i zostali zapieczętowani Duchem Świętych (Obj.7,1-8 por.2Kor.1,22; Ef.1,13; 4,30). Stało się to w "ostatnim tygodniu" z proroctwa Daniela o 70-ciu tygodniach (Dan.9,24-27). A więc w czasach Jezusa i apostołów. Potem ap.Janowi ukazano "wielki tłum" nawróconych z pogan, którzy stali się zwycięzcami w Imieniu Jezusa Chrystusa (Obj.7,9). Są to ci wszyscy, którzy od czasów Kornelisza aż do końca Czasu Łaski uwierzyli Ewangelii.
Jeden ze "starców" wyjaśnił ap.Janowi, że są to ci, "którzy przychodzą z wielkiego ucisku i wyprali szaty swoje i wybieli je we krwi Baranka". Dodał także, że są oni "przed Tronem Bożym i służą Mu we dnie i w nocy w Świątyni Jego, a ten, który siedzi na Tronie osłoni ich obecnością Swoją" (Obj.7,14-15). W w.16 znajdujemy słowa "nie porazi ich słońce ani żaden upał". Wzmianka o potrzebie osłaniania przed słońcem i upałem wskazuje, że są oni wciąż na ziemi, na której istnieje wiele zagrożeń; oni są jednak bezpieczni, gdyż pozostają pod ochroną Najwyższego (por.Ps.91,1-16).
Być "przed stolicą Bożą", bądź "przed Obliczem Bożym" (por.Ps.56,14; 61,8; 119,58; Iz.66,23; Ef.1,4; Jk.4,10), to - w myśl licznych tekstów Słowa Bożego - pozostawać na ziemi (por.DzAp.7,49).
"Służyć Bogu we dnie i w nocy" znaczy służyć Bogu ustawicznie, bez przerwy. Jest tu aluzja do wierności i stałości poświęconych chrześcijan, którzy nieustannie pozostają w jedności z Bogiem, jak tez aluzja do okręgu ziemskiego, gdzie dzień i noc nastają ustawicznie po sobie, a lud Boży żyje i wydaje świadectwo Prawdzie na każdym kontynencie i w każdym zakątku globu ziemskiego, nieustannie.
Tekst Obj.7,17 także nawiązuje na czasy Ewangelii, kiedy to lud Boży otrzymuje od Boga poprzez Jezusa Chrystusa Ducha Świętego ("Wodę Żywą" - por.Jan 4,10-14; 7,37-39; Obj.22,1), oraz zawiera obietnicę wiecznego pocieszenia, które nastąpi w przyszłości.
To lud Boży - jest Świątynią Boga - tu na ziemi. Pojednany przez Chrystusa lud Boży z Bogiem Ojcem, nie jest już od Niego odgrodzony zasłoną grzechu. Także znaczenie Świątyni nie ma już wielorakiego sensu, ale jedno znaczenie - Kościół Boży, Ciało Chrystusowy, Dom Boży.

[Mario]

KBM,

Ciekawie napisałeś, ale Strażnica podkreśla, że drugie owce nie mają namaszczenia ducha świętego. "nie porazi ich słońce ani żaden upał" faktycznie nawiązuje do ziemi. Ale chyba nie można tego brać dosłownie. Bo chyba nie promienie słoneczne są naszą najgorszą zmorą. Ale grzech. 7 rozdział Apokalipsy wers 1:

Potem ujrzałem czterech aniołów stojących na czterech narożnikach ziemi”

- gdzie SA narożniki ziemi. Przecież ziemia jest okrągła? A wiec nie można tłumaczyć wszystkiego literalnie!

Być "przed stolicą Bożą", bądź "przed Obliczem Bożym" (por.Ps.56,14; 61,8; 119,58; Iz.66,23; Ef.1,4; Jk.4,10), to - w myśl licznych tekstów Słowa Bożego - pozostawać na ziemi (por.DzAp.7,49).

Czyli 144 tysiące też będą na ziemi? Starcy również będą na ziemi?

11 A wszyscy aniołowie stanęli wokół tronu i Starców, i czworga Zwierząt,i na oblicza swe padli przed tronem, i pokłon oddali Bogu,

.

I w ogóle

17 bo paść ich będzie Baranek,

. Czyli życie w raju polegać będzie na tym, że słońce nas nie porazi i będziemy się paść!

[KBM]

KBM,
Ciekawie napisałeś, ale Strażnica podkreśla, że drugie owce nie mają namaszczenia ducha świętego. "nie porazi ich słońce ani żaden upał" faktycznie nawiązuje do ziemi. Ale chyba nie można tego brać dosłownie. Bo chyba nie promienie słoneczne są naszą najgorszą zmorą. Ale grzech. 7 rozdział Apokalipsy wers 1: - gdzie SA narożniki ziemi. Przecież ziemia jest okrągła? A wiec nie można tłumaczyć wszystkiego literalnie!
Czyli 144 tysiące też będą na ziemi? Starcy również będą na ziemi? .
I w ogóle . Czyli życie w raju polegać będzie na tym, że słońce nas nie porazi i będziemy się paść!

Problem w tym, że bez nowonarodzenia a więc bez namaszczenia Duchem - nie można mieć udziału w Zbawieniu i Życiu Wiecznym.
Dobrze napisałeś, że tak "podkreśla" Strażnica. Nie wiem tylko co "podkreśla", bo w Biblii nauka o "drugich" (gorszych) owcach nie ma miejsca. Może więc "podkreślać" tylko własne zdania i nauki. A temu trudno dać wiarę.
Zbawienie jest dla Dzieci Bożych. Można uznać Boga za swego Ojca i oczekiwać udziału w dziedzictwie, ale jeśli za ojca uznaje się kogo innego, to od tej osoby można wyłącznie oczekiwać spuścizny, ale w żadnym wypadku od Boga.

Rzeczywiście "słońce i upał" są symbolem. Ale istotne jest znaczenie Bożej Opieki (namiotu ochronnego). W Królestwie Bożym nie będzie ani bólu, ani trudu, ani śmierci, ani cierpienia. Tam nie będzie już potrzebna Boża Opieka. Ona jest potrzebna Dzieciom Bożym tu na ziemi. Stąd symboliczne "słońce i upał" należy rozumieć jako wszelkie trudy i niebezpieczeństwa (włącznie ze zwiedzeniem) w doczesnym życiu wiary na ziemi.

Zgadza się, że ziemia jest okrągła, ale ma 4 bieguny. I tu też jest symboliczne znaczenie ochrony ziemi do czasu opieczętowania wszystkich Dzieci Bożych. Jeśli prześledzisz sytuacje od zakończenia II wojny światowej, to planeta Ziemia wielokrotnie cudem uniknęła zagłady. Tylko Opatrzności Bożej zawdzięczamy że to się jeszcze nie stało (to są te powstrzymywane "cztery wiatry").

Ależ oczywiście, że 144000 wciąż jest na ziemi. Jako pierwociny Kościoła od blisko 2000 lat spoczywają w prochu ziemi i czekają na sygnał ostatniej trąby zwiastującej powrót Zbawiciela i Zmartwychwstanie i zabranie Sprawiedliwych do Nieba. Zostaną zabrani razem z wszystkimi wiernymi Dziećmi Bożymi z wszystkich wieków i narodów w jednej chwili - w oka mgnieniu.

Wydarzenia ukazane ap.Janowi w Obj.rozdz.4 nie zawierają w swym opisie Osoby Baranka. Jest to obraz starego systemu rzeczy, gdzie w porządku Aaronowym oddawana jest cześć Bogu. System ten dopiero znosi Baranek, który pojawia się w Obj.5,5 ustanawiając kapłaństwo całego ludu Bożego, i stając się Arcykapłanem na wzór Melchisedeka. Tym samym obraz ten pokazuje ostatnie dni kapłaństwa Aaronowego, gdzie (jak szczegółowo wyjaśniałem w innym miejscu) "cztery zwierzęta" to dokładnie cztery chorągwie - godła rodowe, pod którymi zgromadzał się Izrael; po trzy pokolenia pod każdą z chorągwi. Kapłani oraz Lewici w Izraelu ze względu na swoją liczbę zostali podzieleni na 24 zmiany pełniące na przemian służbę w Świątyni. Każda zmiana miała swojego starszego nazywanego księciem lub zarządcą Świątyni. Te 24 zmiany (pełniące służbę w Świątyni, składające ofiary i zanoszące modły przebłagalne do Boga) zostały ukazane w postaci 24 starców.

Werset Obj.7,17 - nie może być oderwany od poprzednich wersetów, gdyż właśnie w doczesnym życiu Dzieci Boże są prowadzone po ścieżkach wiary przez Baranka - jednocześnie Pasterza Owiec, który nie tylko posila i umacnia Duchem Bożym, ale darzy wszelką opieką, i chroni przed niebezpieczeństwami, trudami, cierpieniami (ale też zwiedzeniami), które zagrażają życiu wiary Dzieci Bożych tu na ziemi.

Nikt nie wie, i nie jest w stanie sobie nawet wyobrazić "co Bóg przygotował dla tych, którzy Go miłują". Tak więc wszelkie fantazje wywodzące się z ludzkich pragnień i tęsknoty, ale nie wykraczające poza zdolności poznawcze ludzkiego rozumu, a więc na rzeczach znanych nam w życiu doczesnym - można wyłącznie włożyć na półkę między bajki.

[Mario]

Czy teoria którą głosisz w swoim poście jest związana z jakąś religią np Katolicyzmem, czy to są Twoje rozważania?
Pozdrawiam serdecznie

[P.K.Dick]

Spójrz Mario w stopkę jaką KBM daje pod spodem swoich listów, tam się dowiesz o jego blogu gdzie oddaje cześć stworzeniu i szkaluje ŚJ. Ot, klasyczny chrześcijanin Nic nowego pod słońcem. Bałwochwalstwo i nienawiść od dawna idą w parze, ten przykład jest wręcz szkolny.
Prawdziwy chrystianizm nie zajmuje się zawodowo pluciem jadem na prężniejsze organizacje religijne. Ale KBM nie pojmuje tego.

Użytkownik P.K.Dick edytował ten post 2008-12-27, godz. 17:32

[KBM]

Czy teoria którą głosisz w swoim poście jest związana z jakąś religią np Katolicyzmem, czy to są Twoje rozważania?
Pozdrawiam serdecznie

Nie jest to moja teoria czy moje rozważania - tak uczy Bibilia, i takie jest własciwe rozumienie jeśli ogarniesz nim całość, gdyż Słowo Boże (ST i NT) to nie różne przemyślenia ale jedna Boża myśl, jedna Boża Wola.
Rozumieją to i podobnie lub tak samo wykładają niektóre społeczności protestanckie na całym świecie.
Napisałem podobnie, gdyż oprócz tych społeczności, które rozumieją identycznie - są również społeczności, które w mniejszym lub większym stopniu tak samo wykładają te zagadnienia. Wszystko można i należy sprawdzić z Biblią, ale nie ograniczając się tylko do jednej konkretnej Księgi czy konkretnego wersetu ale ogarniając całą Biblię jako spójną całość jaką w rzeczywistości jest.
To, co napisałem znajdziesz w Księgach ST szczególnie od 2,3,4,5 Mjż oraz w Księgach Kronik.
Również serdecznie pozdrawiam.

Spójrz Mario w stopkę jaką KBM daje pod spodem swoich listów, tam się dowiesz o jego blogu gdzie oddaje cześć stworzeniu i szkaluje ŚJ. Ot, klasyczny chrześcijanin Nic nowego pod słońcem. Bałwochwalstwo i nienawiść od dawna idą w parze, ten przykład jest wręcz szkolny.
Prawdziwy chrystianizm nie zajmuje się zawodowo pluciem jadem na prężniejsze organizacje religijne. Ale KBM nie pojmuje tego.

I KTO TO MÓWI?!
Wskaż jeden element, jedno słowo na podstawie wyciągnąłeś wniosek że oddaję cześć stworzeniu. Wyszła z ciebie prawdziwa nienawiść i jad wobec wszystkich myślących inaczej.
Jest chrześcijańską powinnością wskazywać błędy w naukach. Natomiast nie znajdziesz u mnie ani nienawiści ani potępienia wobec myślących inaczej członków innych wyznań.
Każdy ma prawo poznać Prawdę, a moim obowiązkiem jest Ją głosić. Co kto zrobi z tym, co ode mnie usłyszy - to jego wybór, wobec którego ja pozostaję z szacunkiem.

[mirek]

W jednym z postów wyżej omawiałem różnicę pomiędzy słowami HIERON i NAOS. Oto co na ten temat ma do powiedzenia jeszcze Richard C. Trench w swoim "Słowniku Synonimów Nowego Testamentu" (strony 10-12):

WE have in our Version only the one word ‘temple’ for both of these; nor is it easy to perceive in what manner we could have marked the distinction between them; which is yet a very real one, and one the marking of which would often add much to the clearness and precision of the sacred narrative. (See Fuller, A Pisgah Sight of Palestine, p. 427.) ιερον (== templum) is the whole compass of the sacred enclosure, the τεμενος, including the outer courts, the porches, porticoes, and other buildings subordinated to the temple itself; αι οικοδομαι του ιερου (Matt. 24:1.) But ναος (==‘aedes’), from ναιω, ‘habito,’ as the proper habitation of God (Acts 7:48; 17:24; 1 Cor. 6:19); the οικος του Θεου (Matt. 12:4; cf. Exod. 23:19), the German ‘duom’ or ‘domus,’ (see Note 1) is the temple itself, that by especial right so called, being the heart and centre of the whole; the Holy, and the Holy of Holies, called often αγιασμα (1 Mace. 1:37; 3:45). This distinction, one that existed and was acknowledged in profane Greek and with reference to heathen temples, quite as much as in sacred Greek and with relation to the temple of the true God (see Herodotus, i. 181, 183; Thucydides, iv. 90 [ταφρον μεν κυκλω περι το ιερον και τον νεων εσκαπτον]; 5:18; Acts 29:24, 27), is, I believe, always assumed in all passages relating to the temple at Jerusalem, alike by Josephus, by Philo, by the Septuagint translators, and in the N. T. Often indeed it is explicitly recognized, as by Josephus (Antt. viii. 3. 9), who, having described the building of the ναος by Solomon, goes on to say: ναου δ' εξωθεν ιερον ωκοδομησεν εν τετραγωνω σχηματι. In another passage (Antt. xi 4. 3), he describes the Samaritans as seeking permission of the Jews to be allowed to share in the rebuilding of God’s house (συγκατασκευασαι τον ναον). This is refused them (of. Ezra 4:2); but, according to his account, it was permitted to them αφικνουμενοις εις το ιερον σεβειν τον Θεον—a privilege denied to mere Gentiles, who might not, under penalty of death, pass beyond their own exterior court (Acts 21:29, 30; Philo, Leg. ad Cai. 31).

The distinction may be brought to bear with advantage on several passages in the N. T. When Zacharias entered into “the temple of the Lord” to burn incense, the people who waited his return, and who are described as standing “without” (Luke 1:10), were in one sense in the temple too, that is, in the ιερον, while he alone entered into the ναος, the ‘temple’ in its more limited and auguster sense. We read continually of Christ teaching “in the temple” (Matt. 26:55; Luke 21:37; John 8:20); and we sometimes fail to understand how long conversations could there have been maintained, without interrupting the service of God. But this ‘temple’ is ever the ιερον, the porches and porticoes of which were excellently adapted to such purposes, as they were intended for them. Into the ναος the Lord never entered during his ministry on earth; nor indeed, being ‘made under the law,’ could He have so done, the right of such entry being reserved for the priests alone. It need hardly be said that the money-changers, the buyers and sellers, with the sheep and oxen, whom the Lord drives out, He repels from the ιερον, and not from the ναος. Profane as was their intrusion, they yet had not dared to establish themselves in the temple more strictly so called (Matt. 21:12; John 2:14). On the other hand, when we read of another Zacharias slain “between the temple and the altar” (Matt. 23:35), we have only to remember that ‘temple’ is ναος here, at once to get rid of a difficulty, which may perhaps have presented itself to many—this namely, Was not the altar in the temple? how then could any locality be described as between these two? In the ιερον, doubtless, was the brazen altar to which allusion is here made, but not in the ναος: “in the court of the house of the Lord” (cf. Josephus, Antt. viii. 4. 1), where the sacred historian (2 Chron. 24:21) lays the scene of this murder, but not in the ναος itself. Again, how vividly does it set forth to us the despair and defiance of Judas, that he presses even into the ναος itself (Matt. 27:5), into the ‘adytum’ which was set apart for the priests alone, and there casts clown before them the accursed price of blood! Those expositors who affirm that here ναος stands for ιερον, should adduce some other passage in which the one is put for the other.

--------------------------------------------------------------------------------

Note 1. The German ‘duom’ or ‘domus.’

The modern German form is Dom, which is used in the sense of a cathedral church, the church in which is placed the bishop’s throne. The ordinary Old High German form was tuom, which is not a native German word but a word borrowed from ecclesiastical Latin. Both G. Dom and OHG. tuom represent the Latin domus used in the sense of ‘domus dei.’ See Kluge’s Etym. Dict.