No replies to this topic

[mirek]

Dla tych, którzy poniżają Bożą Osobę Ducha Świętego (nie tylko pozbawiają Go boskości ale na dodatek poprzez pozbawianie Go osobowości sprowadzają Go przez to do rangi bezrefleksyjnego przedmiotu), interesująco, jak sądzę, zabrzmią tu słowa Chrystusa:

Mt 12:31-32 Bw „Dlatego powiadam wam: Każdy grzech i bluźnierstwo będzie ludziom odpuszczone, ale bluźnierstwo przeciw Duchowi nie będzie odpuszczone.(32) A jeśliby ktoś rzekł słowo przeciwko Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczone; ale temu, kto by mówił przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie odpuszczone ani w tym wieku ani w przyszłym.”

Mk 3:28-29 Bw „Zaprawdę powiadam wam: Wszystkie grzechy będą odpuszczone synom ludzkim, nawet bluźnierstwa, ilekroć by je wypowiedzieli.(29) Kto by jednak zbluźnił przeciwko Duchowi Świętemu, nie dostąpi odpuszczenia na wieki, ale będzie winien grzechu wiekuistego.”

Lk 12:10 Bw „Każdemu, kto powie słowo przeciwko Synowi Człowieczemu, będzie odpuszczone; lecz kto by bluźnił przeciwko Duchowi Świętemu, temu nie będzie odpuszczone.”

Po przeczytaniu tych fragmentów Biblii, jednak każdy z nas powinien zadać sobie to pytanie: "Czy czasem ja nie popełniłem już grzechu przeciwko Duchowi Świętemu"? Jaki to grzech? Jak wynika z przytoczonych wyżej słów Jezusa jest to jedyny grzech niewybaczalny. Grzechy dzielą się więc na przebaczalne i jeden nieprzebaczalny. Według 1 J 1:9 każda nieprawośc będzie przebaczona, jeśli zostanie wyznana. Grzech nieprzebaczalny więc to grzech niewyznany. I nie jest to jakiś jeden rodzaj grzechu, a raczej uparte trwanie w grzechach, nie reagowanie na głos Ducha Świętego, który przekonuje nas o grzechu, konieczności jego wyznania i porzucenia (J 16:8) a w konsekwencji prowadzi to do zatwardzenia serca, czyli grzechu przeciwko Duchowi Świętemu.

Z przytoczonych wersetów wynika jeszcze jedna prawda biblijna: Duch Święty jest Bogiem. Wskazuje na to właśnie fakt, że można przeciwko Niemu zbluźnić. Bluźnierstwo można popełnić tylko przeciwko osobowemu Bogu, z czego wynika, że Duch Święty jest osobowym Bogiem. Spójrzmy na inne ciekawe wersety, mówiące o grzeszeniu przeciwko Duchowi Świętemu:

Dz 5:3-4 Bw „I rzekł Piotr: Ananiaszu, czym to omotał szatan serce twoje, że okłamałeś Ducha Świętego i zachowałeś dla siebie część pieniędzy za rolę?(4) Czyż póki ją miałeś, nie była twoją, a gdy została sprzedana, czy nie mogłeś rozporządzać pieniędzmi do woli? Cóż cię skłoniło do tego, żeś tę rzecz dopuścił do serca swego? Nie ludziom skłamałeś, lecz Bogu.”

Ten werset omawiany jest też tutaj: http://watchtower.or...?showtopic=1154

Gdyby Duch Święty nie był Osobą Boską, apostoł Piotr nie mógłby stwierdzić, że okłamanie Ducha Świętego jest zarazem okłamaniem Boga. Popatrzmy na dalsze dowody:

Dz 5:9 Bw „A Piotr do niej: Dlaczego zmówiliście się, by kusić Ducha Pańskiego? Oto nogi tych, którzy pogrzebali męża twego, są u drzwi i ciebie wyniosą.”

Dz 7:51 Bw „Ludzie twardego karku i opornych serc i uszu, wy zawsze sprzeciwiacie się Duchowi Świętemu, jak ojcowie wasi, tak i wy!”

Hbr 10:29 Bw „o ileż sroższej kary, sądzicie, godzien będzie ten, kto Syna Bożego podeptał i zbezcześcił krew przymierza, przez którą został uświęcony, i znieważył Ducha łaski!”

Jest to wielce nieprawdopodobne, by można było kusić Ducha Świętego, okłamywać go, sprzeciwiać się mu, znieważać go lub bluźnić przeciwko niemu, gdyby był jedynie bezosobową siłą. W mowie potocznej nie zdarza się, byśmy takie czyny kojarzyli z jakąś mocą. Trzeba naprawdę dużo złej woli, by mimo takich dowodów wciąż twierdzić, że Duch Święty nie jest osobą.

Grzech, o którym tu w wątku mowa nie byłby tak srogo potępiony, gdyby był jedynie wystąpieniem przeciwko bezosobowej sile. Skoro bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu pociąga za sobą tak straszliwe skutki, to obiektem tego występku nie może być nikt inny, tylko Bóg. Tak więc mamy dostateczne powody, by całym sercem wierzyć w to, że Duch Święty jest Bogiem.